Αναλογίζομαι…όταν ήμουν μικρή…πόσο έντονα βίωνα την απουσία των γονιών μου, όταν πήγαιναν στη δουλειά τους, και πόσο έκαιγε μέσα μου η φλόγα της επιθυμίας να μοιραστώ στιγμές μαζί τους. Μετά από τόσα χρόνια, η φλόγα αυτή καίει άσβεστη και αναρωτιέμαι τι θα μπορούσα να κάνω εγώ με τη σειρά μου, ως σκληρά εργαζόμενη γυναίκα και συνάμα ως μανούλα τριών παιδιών. Και πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται: “Πώς θα μεγαλώσω τα παιδιά μου;”…”πώς θα είμαι μία καλή μαμά;”…”πώς θα καταφέρω να κάνω να φαίνονται όλα ευχάριστα τριγύρω τους ακόμα και αν βρίσκω τα σκούρα;;;
Θεωρώ πως, λίγο – πολύ, λάθη κάνουμε όλοι οι γονείς μα είναι καθήκον και υποχρέωσή μας να μαθαίνουμε από αυτά και συνεπώς να κάνουμε κάθε φορά και λιγότερα. Και ακολουθώντας τα δύσβατα μονοπάτια και τους λαβύρινθους αυτών των ερωτημάτων πάντα στο ίδιο ξέφωτο καταλήγω ως απάντηση. Η μεγαλύτερη ψυχική ανάγκη και απαίτηση που έχει ένα παιδί από τους γονείς του, σαφώς και ακούει στο όνομα ποιοτικός χρόνος γονέα-παιδιού.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Ένα παιδί θέλει μια αγκαλιά…ένα φιλί ..ένα χάδι και το πιο βασικό… ΧΡΟΝΟ ΠΟΥ ΘΑ ΑΦΙΕΡΩΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟ! Θα ήταν η μόνη εύκολη λύση να τα “παρκάρω” μπροστά σε μια τηλεόραση για ώρες…να τα “ξεχάσω” σε έναν υπολογιστή μπροστά…και να κάνω τις τυχόν δουλειές μου. Μα τότε, ποιο το νόημα της μητρότητας; Τα παιδιά μου με έχουν ανάγκη όχι μόνο ως προς το βιοπορισμό, αλλά και ως προς την ψυχική τους καλλιέργεια και ανατροφή. Με απλά λόγια: Με θέλουν δίπλα τους.
Ως μητέρα προσπαθώ να βρίσκω χρόνο και ψυχική ηρεμία για να είμαι παρούσα σε όποια ανάγκη τους προκύψει .Η λογική και η ηρεμία και η ασφάλεια που τους παρέχω είναι αγέρωχοι αρωγοί για τις ζωούλες τους και δώρα ανεκτίμητα! Σε πολλές περιπτώσεις όμως οι εργασιακές απαιτήσεις της ομολογουμένως δύσκολης εποχής που βιώνουμε , τείνουν να μετατρέψουν την προσπάθεια αυτή σε μια ουτοπία.
Στην κατακλείδα του προβληματισμού μου επιλέγω να κάνω την εξής απλή κατάθεση ψυχής: “ξέρω ότι δεν είμαι ο τέλειος γονιός…αλλά γονιός που θα προσπαθώ συνεχώς για το καλύτερο, για τα παιδιά μου αλλά και για εμένα. Και αυτό στη ζωή μου, δεν είναι η “Ιθάκη” μου, αλλά το “ταξίδι”!!!…

Πασχαλίδου Αφροδίτη